habito
Aparência
Forma verbal
[editar]ha.bi.to
Etimologia
[editar]Pronúncia
[editar]Brasil
[editar]Carioca
[editar]
Verbo
[editar]hă.bĭ.tō, primeira pessoa do singular, transitivo, intransitivo, presente, indicativo
Conjugação
[editar] Conjugação de habitō, primeira conjugação
| Formas infinitivas | ||||||
| Vozes | Ativo | Passiva | ||||
| Modo verbal\tempo | Presente | Pretérito perfeito | Futuro | Presente | Pretérito perfeito | Futuro |
| Infinitivos | habitāre | habitavisse | habitatūrus esse | habitārī | habitatus esse | habitatum īrī |
| Paricípios | habitāns | habitatūrus | habitatus | habitandus | ||
| Formas nominais | ||||||
| Modo verba/declinação | Gerúndio | Supino | ||||
| Nominativo | Genitivo | Dativo/ablativo | Acusativo | Acusativo | Ablativo | |
| Formas impessoais | habitāre | habitandī | habitandō | habitandum | habitatum | habitatū |
Verbetes derivados
[editar]Etimologia
[editar]- Frequentativo de habeo “ter”.