roncar
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar]
Português
[editar] Verbo
ron.car, verbo intransitivo
- respirar com ruído
- ressonar
- produzir ruídos (o estômago, por exemplo)
- Minha barriga roncava de fome.
[editar] Conjugação
Verbo irregular da 1.ª conjugação (-ar)
| Infinitivo impessoal | roncar | Gerúndio | roncando | Particípio | roncado |
| singular | plural | ||||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Modo Indicativo |
Presente | ronco | roncas | ronca | roncamos | roncais | roncam |
| Pretérito imperfeito | roncava | roncavas | roncava | roncávamos | roncáveis | roncavam | |
| Pretérito perfeito | ronquei | roncaste | roncou | roncámos / roncamos* |
roncastes | roncaram | |
| Pretérito mais-que-perfeito | roncara | roncaras | roncara | roncáramos | roncáreis | roncaram | |
| Futuro do presente | roncarei | roncarás | roncará | roncaremos | roncareis | roncarão | |
| Futuro do pretérito | roncaria | roncarias | roncaria | roncaríamos | roncaríeis | roncariam | |
| Modo Subjuntivo (Conjuntivo) |
Presente | ronque | ronques | ronque | ronquemos | ronqueis | ronquem |
| Pretérito imperfeito | roncasse | roncasses | roncasse | roncássemos | roncásseis | roncassem | |
| Futuro | roncar | roncares | roncar | roncarmos | roncardes | roncarem | |
| Modo Imperativo |
Afirmativo | ronca | ronque | ronquemos | roncai | ronquem | |
| Negativo | não ronques | não ronque | não ronquemos | não ronqueis | não ronquem | ||
| Infinitivo pessoal | roncar | roncares | roncar | roncarmos | roncardes | roncarem | |
* Grafia usada no Brasil.
[editar] Tradução
Traduções
|
|
[editar]
Etimologia
- Do infinitivo latino tardio rhonchare.
[editar] Anagrama
[editar]
Catalão
[editar] Verbo
roncar
[editar]
Espanhol
[editar] Verbo
roncar