grillen
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar]
Alemão
[editar] Verbo
gril.len
[editar] Conjugação
Conjugação regular (grillen - grillte - gegrillt) (formas básicas)
| Particípio I (presente) | grillend | Infinitivo | grillen |
|---|---|---|---|
| Particípio II (perfeito) | gegrillt | Auxiliar | haben |
| Pessoa | Presente | Imperfeito | Conjuntivo I | Conjuntivo II | Imperativo |
|---|---|---|---|---|---|
| ich | grille | grillte | grille | grillte | – |
| du | grillst | grilltest | grillest | grilltest | grille |
| er, sie, es | grillt | grillte | grille | grillte | – |
| wir | grillen | grillten | grillen | grillten | – |
| ihr | grillt | grilltet | grillet | grilltet | grillt |
| sie, Sie | grillen | grillten | grillen | grillten | – |
[editar] Pronúncia
[editar] Etimologia
- De Grill ("grelha").