conjuminar
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar]
Português
[editar] Verbo
con.ju.mi.nar
[editar] Conjugação
Verbo regular da 1.ª conjugação (-ar)
| Infinitivo impessoal | conjuminar | Gerúndio | conjuminando | Particípio | conjuminado |
| singular | plural | ||||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Modo Indicativo |
Presente | conjumino | conjuminas | conjumina | conjuminamos | conjuminais | conjuminam |
| Pretérito imperfeito | conjuminava | conjuminavas | conjuminava | conjuminávamos | conjumináveis | conjuminavam | |
| Pretérito perfeito | conjuminei | conjuminaste | conjuminou | conjuminámos / conjuminamos* |
conjuminastes | conjuminaram | |
| Pretérito mais-que-perfeito | conjuminara | conjuminaras | conjuminara | conjumináramos | conjumináreis | conjuminaram | |
| Futuro do presente | conjuminarei | conjuminarás | conjuminará | conjuminaremos | conjuminareis | conjuminarão | |
| Futuro do pretérito | conjuminaria | conjuminarias | conjuminaria | conjuminaríamos | conjuminaríeis | conjuminariam | |
| Modo Subjuntivo (Conjuntivo) |
Presente | conjumine | conjumines | conjumine | conjuminemos | conjumineis | conjuminem |
| Pretérito imperfeito | conjuminasse | conjuminasses | conjuminasse | conjuminássemos | conjuminásseis | conjuminassem | |
| Futuro | conjuminar | conjuminares | conjuminar | conjuminarmos | conjuminardes | conjuminarem | |
| Modo Imperativo |
Afirmativo | conjumina | conjumine | conjuminemos | conjuminai | conjuminem | |
| Negativo | não conjumines | não conjumine | não conjuminemos | não conjumineis | não conjuminem | ||
| Infinitivo pessoal | conjuminar | conjuminares | conjuminar | conjuminarmos | conjuminardes | conjuminarem | |
* Grafia usada no Brasil.
[editar]
Etimologia
- Derivado de congeminar