supracitar
Aparência
Verbo
[editar]su.pra.ci.tar
Conjugação
[editar] Verbo regular da 1.ª conjugação (-ar)
| Infinitivo impessoal | supracitar | Gerúndio | supracitando | Particípio | supracitado |
|---|
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Modo Indicativo |
Presente | supracito | supracitas | supracita | supracitamos | supracitais | supracitam |
| Pretérito imperfeito | supracitava | supracitavas | supracitava | supracitávamos | supracitáveis | supracitavam | |
| Pretérito perfeito | supracitei | supracitaste | supracitou | supracitamos1 / supracitámos2 |
supracitastes | supracitaram | |
| Pretérito mais-que-perfeito | supracitara | supracitaras | supracitara | supracitáramos | supracitáreis | supracitaram | |
| Futuro do presente | supracitarei | supracitarás | supracitará | supracitaremos | supracitareis | supracitarão | |
| Futuro do pretérito | supracitaria | supracitarias | supracitaria | supracitaríamos | supracitaríeis | supracitariam | |
| Modo Subjuntivo (Conjuntivo) |
Presente | supracite | supracites | supracite | supracitemos | supraciteis | supracitem |
| Pretérito imperfeito | supracitasse | supracitasses | supracitasse | supracitássemos | supracitásseis | supracitassem | |
| Futuro | supracitar | supracitares | supracitar | supracitarmos | supracitardes | supracitarem | |
| Modo Imperativo |
Afirmativo | supracita | supracite | supracitemos | supracitai | supracitem | |
| Negativo | não supracites | não supracite | não supracitemos | não supraciteis | não supracitem | ||
| Infinitivo pessoal | supracitar | supracitares | supracitar | supracitarmos | supracitardes | supracitarem | |
1 Grafia adotada no português brasileiro.
2 Grafia adotada no português europeu.
Tradução
[editar] Traduções