placo
Aparência
Verbo
[editar]presente ativo plac, infinitivo presente placare, pretérito perfeito ativo placavi, supino placatum.
- aplacar, pacificar.
- reconciliar.
- acalmar a má vontade.
Conjugação
[editar] Conjugação de placō, primeira conjugação
| Formas infinitivas | ||||||
| Vozes | Ativo | Passiva | ||||
| Modo verbal\tempo | Presente | Pretérito perfeito | Futuro | Presente | Pretérito perfeito | Futuro |
| Infinitivos | placāre | placisse | placatūrus esse | placārī | placatus esse | placatum īrī |
| Paricípios | placāns | placatūrus | placatus | placandus | ||
| Formas nominais | ||||||
| Modo verba/declinação | Gerúndio | Supino | ||||
| Nominativo | Genitivo | Dativo/ablativo | Acusativo | Acusativo | Ablativo | |
| Formas impessoais | placāre | placandī | placandō | placandum | placatum | placatū |
Pronúncia
[editar]- AFI: /ˈplaː.koː/