Ir para o conteúdo

Miquees

Origem: Wikcionário, o dicionário livre.

Asturiano

[editar]

Substantivo

[editar]

Mi.que.es, próprio masculino

  1. Miqueias
  2. (Cristianismo) Livro de Miqueias, do Velho Testamento

Etimologia

[editar]
Do latim Michaeas, que veio do grego Μιχαίας (Mikhaías) que, por sua vez, veio do hebraico מיכה (Mikah). Significa quem é com Deus

Ver também

[editar]

No Wikcionário

[editar]

Velho testamento: Xénesis • Éxodu • Levíticu • Númberos • Deuteronomiu • Xosué • Xueces • RutSamuel • Reis • CróniquesEsdresNehemíesTobíesXudíEsterMacabeosXobSalmosProverbiosEclesiastés • Cantar de los Cantares • SabenciaEclesiásticuIsaíesXeremíes • Llamentaciones • BarucEzequielDanielOsees • Xoel • Amós • Abdíes • Xonás • MiqueesNahúnHavacucSofoníes • Axéu • ZacaríesMalaquíes


Novo testamento: MatéuMarcu • Lluques • Xuan • Fechos de los Apóstoles • RomanosCorintios • Gálates • EfesiosFilipensesColosensesTesalonicensesTimotéuTituFilemónHebreos • Santiagu • Pedru • Xuan • Xudes • Apocalipsis

 


Wikipédia
Wikipédia
A Wikipédia em catalão possui o
artigo Miquees
Não utilize esta predefinição; use a predefinição {{interwiki}}

Substantivo

[editar]

Mi.que.es, próprio masculino

  1. Miqueias
  2. (Cristianismo) Livro de Miqueias, do Velho Testamento

Etimologia

[editar]
Do latim Michaeas, que veio do grego Μιχαίας (Mikhaías) que, por sua vez, veio do hebraico מיכה (Mikah). Significa quem é com Deus.

Ver também

[editar]

No Wikcionário

[editar]

Velho testamento: GènesiÈxodeLevíticNombresDeuteronomiJosuèJutges • Rut • SamuelReisCròniquesEsdresNehemiesTobiesJuditEsterMacabeusJobSalmsProverbisEclesiastèsCàntic dels CànticsSaviesaEclesiàstic / SiràcidaIsaïesJeremiesLamentacions • Baruc • EzequielDanielOseesJoelAmósAbdiesJonàsMiqueesNahumHabacucSofoniesAgeuZacariesMalaquies


Novo testamento: MateuMarcLlucJoanFets dels ApòstolsRomansCorintisGàlatesEfesisFilipencsColossencsTessalonicencsTimoteuTitusFilemóHebreusJaumePereJoanJudesApocalipsi