tun
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar] Alemão
[editar] Verbo
tun
[editar] Conjugação
Conjugação
- Para ver a conjugação completa, com as formas compostas, visite: tun (conjugação)
| Particípio I (presente) | tuend | Infinitivo | tun |
|---|---|---|---|
| Particípio II (perfeito) | getan | Auxiliar | haben |
| Pessoa | Presente | Imperfeito | Conjuntivo I | Conjuntivo II | Imperativo |
|---|---|---|---|---|---|
| ich | tu(e) | tat | tu(e) | täte | – |
| du | tust | tat(e)st | tuest | tätest | tu(e) |
| er, sie, es | tut | tat | tue | täte | – |
| wir | tun | taten | tun | täten | – |
| ihr | tut | tatet | tuet | tätet | tut |
| sie, Sie | tun | taten | tun | täten | – |
[editar] Ver também
[editar] No Wikcionário
[editar] Tétum
[editar] Verbo
tun, intransitivo