magnus
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar]
Latim
[editar] Adjetivo
mag.nus masculino singular nominativo (plural: magnī; feminino: magna; neutro: magnum)
- grande
- Magna Brittannia. - Grande Inglaterra.
- Mare magnum. - Grande mar.
- importante
[editar] Declinação
| Masculino | Feminino | Neutro | |||||||||||||||||
| singular | plural | singular | plural | singular | plural | ||||||||||||||
| Nominativo | magnus | magnī | magna | magnae | magnum | magna | |||||||||||||
| Vocativo | magne | magnī | magna | magnae | magnum | magna | |||||||||||||
| Genitivo | magnī | magnōrum | magnae | magnārum | magnī | magnōrum | |||||||||||||
| Dativo | magnō | magnis | magnae | magnis | magnō | magnis | |||||||||||||
| Ablativo | magnō | magnis | magna | magnis | magnō | magnis | |||||||||||||
| Acusativo | magnum | magnos | magnam | magnas | magnum | magna | |||||||||||||
Este adjetivo tem o comparativo e superlativo irregular:
[editar] Antónimo
- parvus, -a, -um