encantar
Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
Índice |
[editar]
Português
[editar] Verbo
en.can.tar
- transitivo direto:
- lançar encantamento ou magia sobre alguém; enfeitiçar alguém
- transformar alguém em outro ser, por artes mágicas
- maravilhar
- seduzir
- reflexivo:
- maravilhar-se
- tomar-se de encanto
[editar] Conjugação
Verbo regular da 1.ª conjugação (-ar)
| Infinitivo impessoal | encantar | Gerúndio | encantando | Particípio | encantado |
| singular | plural | ||||||
| primeira | segunda | terceira | primeira | segunda | terceira | ||
| Modo Indicativo |
Presente | encanto | encantas | encanta | encantamos | encantais | encantam |
| Pretérito imperfeito | encantava | encantavas | encantava | encantávamos | encantáveis | encantavam | |
| Pretérito perfeito | encantei | encantaste | encantou | encantámos / encantamos* |
encantastes | encantaram | |
| Pretérito mais-que-perfeito | encantara | encantaras | encantara | encantáramos | encantáreis | encantaram | |
| Futuro do presente | encantarei | encantarás | encantará | encantaremos | encantareis | encantarão | |
| Futuro do pretérito | encantaria | encantarias | encantaria | encantaríamos | encantaríeis | encantariam | |
| Modo Subjuntivo (Conjuntivo) |
Presente | encante | encantes | encante | encantemos | encanteis | encantem |
| Pretérito imperfeito | encantasse | encantasses | encantasse | encantássemos | encantásseis | encantassem | |
| Futuro | encantar | encantares | encantar | encantarmos | encantardes | encantarem | |
| Modo Imperativo |
Afirmativo | encanta | encante | encantemos | encantai | encantem | |
| Negativo | não encantes | não encante | não encantemos | não encanteis | não encantem | ||
| Infinitivo pessoal | encantar | encantares | encantar | encantarmos | encantardes | encantarem | |
* Grafia usada no Brasil.
[editar] Tradução
Traduções
[editar]
Etimologia
- Do infinitivo latino incantare.