Origem: Wikcionário, o dicionário livre.
deixa verbo e substantivo feminino
- terceira pessoa do singular do presente do indicativo do verbo deixar
- segunda pessoa do singular do imperativo do verbo deixar
[editar] Substantivo
- legado
- acto ou efeito de deixar
-
-
- 15 ocorrências n'Os Lusíadas
- E quando dece o deixa derradeiro; - Os Lusíadas I-8-4
- Deixa as flores de Pindo, que já vejo - Os Lusíadas III-2-5
- Agora lhe não deixa ter defesa - Os Lusíadas III-69-7
- Que a Fortuna não deixa durar muito, - Os Lusíadas III-120-4
- Ceres o fruto deixa aos lavradores; - Os Lusíadas IV-27-6
- Deixa intentado a humana geração. - Os Lusíadas IV-104-7
- Algum deixa no mundo estar vazio. - Os Lusíadas VI-11-8
- Que o corpo cristalino deixa ver-se, - Os Lusíadas VI-21-7
- Que nem no fundo os deixa estar seguros. - Os Lusíadas VI-77-8
- Entre vós nunca deixa a fera Aleto - Os Lusíadas VII-10-5
- Mas deixa os feitos seus inexplicáveis, - Os Lusíadas VIII-12-7
- Nelas estar se deixa descansado. - Os Lusíadas VIII-95-8
- Nas naus estar se deixa, vagaroso, - Os Lusíadas VIII-96-1
- Cair se deixa aos pés do vencedor, - Os Lusíadas IX-82-7
- A deixa, e ocasião espera boa - Os Lusíadas X-42-6
|